Over dingen die voorbijgaan en toch blijven bestaan Na mijn studie kunstgeschiedenis heb ik veel gedaan, dat ik in 2002 in een voormalig paleisje aan het Haagse Lange Voorhout de eerste conservator zou worden van het werk van M.C. Escher (1898-1972) had ik nooit bedacht. Inmiddels ben ik al weer een aantal jaren met pensioen, dus geen conservator meer bij het leukste museum van Den Haag: Escher in Het Paleis. Uiteindelijk heb ik al die jaren met enorm veel plezier aan de ontsluiting van Eschers grafiek gewerkt. Ik waardeerde de man en zijn kunst steeds meer. Niet eens zozeer door zijn veel geroemde optische illusies waardoor je steeds iets onverwachts in een prent ontdekt, maar veel meer door zijn humor, een soort onderkoelde pret die uit zoveel prenten spreekt. Ik ben onder de indruk van zijn integriteit en vasthoudendheid ons te laten delen in zijn visie op het leven, terwijl het lang duurde voor hij als kunstenaar erkenning kreeg. Het onderstaande stuk is gebaseerd op mijn laatste tentoonstelling bij Escher in Het Paleis: “Verwondering, of hoe verveling een optische illusie wordt”. Het is een verhaal over zijn leven en werk, dat verandert niet, waar en hoe het ook wordt gepresenteerd: over Eschers prenten valt heel veel te vertellen. Lees verder »
Hoe een oud museum jong blijft Het Dordrechts museum is een stedelijk museum dat in de negentiende eeuw door burgers werd opgericht, net als het Haagse Kunstmuseum en het Stedelijk Museum in Amsterdam. Het aardige van dit museum is dat het bij de tijd is gebleven, maar niet meedoet met de waan van de dag. De collectie is divers, Dordts gericht en beslaat zes eeuwen. De eigen collectie wordt door een liefdevolle en vrolijke presentatie extra de moeite waard. Misschien is het een verrassing te ontdekken dat Albert Cuyp (1620-1691), Nicolaes Maes ( 1634-1693) en Ferdinand Bol (1616-1680) geen Amsterdammers zijn. Je leert hier op een bijna achteloze manier dat ze uit Dordrecht kwamen. Maes en Bol gingen naar Amsterdam, Albert Cuyp bleef in Dordrecht, hij was telg van een schilders-familie. Zijn werk wordt gecombineerd met schilderijen van zijn vader, zijn oom en tijdgenoten.
Je hoeft bij een bezoek aan dit museum geen voorkennis te hebben, maar je kunt er wel verdieping vinden. Wie kennis heeft, vindt onverwachte details. Als je alleen wilt genieten van de kunst, lukt het net zo makkelijk door de uitgebalanceerde opstelling.
Fluisterschalen, fossielen, oplichtend gesteente en prachtige tekeningen Je eerste associatie bij het begrip museum is toch een gebouw waar KUNST in wordt getoond? Maar dat vertonen van alleen maar kunst is een relatief nieuwe toestand, slechts zo’n honderdvijftig jaar oud. Daarvoor bestonden Konstkammers waar allerlei bijzondere dingen werden getoond: gesteente, meetkundige objecten, moderne machines, misschien ook wel speeldozen met dansende figuurtjes en …. ook kunst.
Oude Zeeuwen, Nieuwe Zeeuwen en tijdelijke Zeeuwen Het Zeeuws Museum ligt pal achter de grote kerk, de 86 meter hoge Lange Jan, in een voormalige middeleeuwse abdij in het centrum van de stad. Bij de kerk horen een mooie kruisgang en de herstelde kruidentuin van de Norbertijnen. Ooit was dit het middelpunt van een belangrijk verdedigingswerk: de Middel-Burcht (tussen de burchten van Domburg en Souburg), vandaar de naam. Na de onafhankelijkheid van Spanje vergaderden de Staten van Zeeland in een van de zalen van dit gebouw waar tegenwoordig het museum is. Hoewel het er allemaal oud en authentiek uitziet, is dit gedeeltelijk schijn. Na de Tweede Wereldoorlog waren er in Middelburg nog weinig onbeschadigde gebouwen, maar het centrum herrees uit de brokstukken. De Zeeuwse wapenspreuk Luctor et Emergo, ik worstel en kom boven, bleek al weer waar te zijn. Dit is het tweede stuk over het Zeeuws Museum, deel 1 staat elders onder Middelburg op de website. Daar wordt een aantal andere werken uitvoerig besproken.
Perfectionisme en eigenzinnigheid Voorlinden, Museum and Gardens is sinds de opening in 2016 een publiekstrekker. In een van de mooiste delen van Wassenaar werd naast een 19e-eeuwse villa in Engelse country stijl een hoog, licht en langgerekt gebouw gezet: het nieuwe museum. Er ligt een tuin bij van Piet Oudolf, Nederlands beroemdste tuinarchitect. Het gebouw is bizonder, niet alleen door de hoge gangen en zalen, of door de platte structuur met het speciaal ontworpen bovenlichtsysteem, maar ook door details als de terugspringende plinten en een klein kunstwerk op de wc. Het museum heeft een ongelofelijk grote eigen collectie waarmee voortdurend nieuwe verrassende tentoonstellingen worden gemaakt. Zelfs in de permanente tentoonstelling wordt gewisseld. Daarnaast loopt een programma met solo tentoonstellingen die soms in samenwerking met andere musea of externe conservatoren zijn opgezet.
